mijn kleinkinderen en ikzelf hebben genoten van de voorstelling "Tom, Kim en de Toverring" op 11 december 2011.

Proficiat voor de acteurs en dank u wel voor de vriendelijke ontvangst,

Christiane Van Mossevelde / De Clercq Gunter

Als je dit stuk niet gezien hebt, danheb je de beste voorstelling van het seizoen gemist! Drama, humor,levenskracht en dromen volgen elkaar op in het ritme van deseizoenen. De vier spelers weten waar de accenten gelegd moetenworden en brengen deze ' kortsluiting ' tot een realiteit. Er wordtgelachen waar er niet mee te lachen valt: geheugenverlies en hetbesef ervan. Humor met een zwart randje... Victor, Charlotte, Juliaen de buurvrouw met het extreme leuke haar Eva brengen u een mix vanrealisme en dromen.

Victor beseft zijn geheugenverlies, wildit proces tegenhouden en droomt van een nieuw leven...

Charlotte wil de ziekte van haar manniet aanvaarden en fantaseert over de man met de houtblokken

Julia wil niet meer als een porseleinenpop behandeld worden en droomt van de man met de houtblokken.

Eva, met het extreem leuke haar, neemthet leven en de dood zoals ze zijn en geniet wat de dag brengt... envan de man met houtblokken.

Maar hoe noemt die man met dehoutblokken nu weer? Kortsluiting, geeft je er het antwoord op.

Ik herhaal mijn eerste zin, mocht jedie vergeten zijn:

Als je dit stuk niet gezien hebt, danheb je de beste voorstelling van het seizoen gemist!

Proficiat Jan, Chris, Lieve, Eva enErik!

Vorig weekend naar Kortsluiting komen kijken, en nog altijd aan het nagenieten. Dit is een hele mooie productie en een prachtige afsluiter van het seizoen. Het gaat over een gevoelig onderwerp dat sober gebracht werd. Heel overtuigend gespeeld door de hele ploeg, en het is zeker niet evident om met z’n vieren dit stuk geloofwaardig te brengen. Maar iedereen beleefde zijn rol. De dochter die met zichzelf en haar relaties in de knoop ligt, de buurvrouw die de pedalen kwijt raakt na de dood van haar man, de echtgenote die begrijpend haar man verzorgt en het af en toe niet meer ziet zitten. En zeker ook de dementerende vader die langzaam maar zeker beseft dat zijn vermogen tot taal uit zijn handen glipt en het daar heel moeilijk mee heeft. Stuk voor stuk sterke en geloofwaardige personages, die een heel gevoelig stuk aangrijpend brachten. En ook de decorploeg mag in de bloemetjes worden gezet. Het realistische decor ademde eveneens de sfeer van het stuk uit. Kortom, het was een mooi geheel en een boeiende theateravond!